CJP Belgie
Naar eigen zeggen zijn The Rudolfs een stel rebelse hangjongeren uit het Nederlandse Katwijk. Met hun debuutplaat Streets of Glass keren ze terug naar het Nirvana-tijdperk.
Nederlanders en muziek, het zal de Vlaamse jeugd van nu eeuwig aan de Jeugd van Tegenwoordig en slappe vleesbroodjes doen terugdenken. Gelukkig bewijzen bands zoals The Rudolfs met hun debuutplaat Streets of Glass dat onze Noorderburen af en toe ook wel een (stevig) potje kunnen rocken.
Stem met kloten
The Rudolfs klinken een beetje als Nirvana, maar dan ook weer niet. Het zit hem vooral in de zang. De gasten mogen dan nog maar net het Clearasil-tijdperk ontgroeid zijn, de stem van zanger Leo van Duyn is er wel degelijk één met ballen. Zelf zeggen ze verder ook beïnvloed te zijn door The Doors, The Beatles en Sonic Youth, maar wie is dat niet? Het schijnt hun in ieder geval geen windeieren op te leggen, want ze waren al te bewonderen op de Gentse Feesten en maken stilaan naam en faam in Nederland.
Streets of Glass staat vol met stevige rocksongs zoals Never the Never - Kurt Cobain staat even uit de doden op - de titeltrack Streets of Glass of Silver Times. Maar naast dit hardere werk, hebben The Rudolfs zowaar ook hier en daar een catchy popdeuntje in hun mars, zoals bij hun single Christal of The City. Ook One Better Time of Sing it, Bring it, Ring it zijn deuntjes die eens durven te blijven hangen. En daar komt met Leaving Open Doors en Computer Days zowaar een halve ballad om de hoek loeren.
Streets of Glass is geen topplaat, maar The Rudolfs hebben potentieel. Met ballen, al is het toegelaten een vraagteken te plaatsen bij het stoere imago van Katwijk.
<-back
Recensie Veronica Magazine
Een recensie van "Streets Of Glass" in het Veronica Magazine
bekijk 'm hier
<-back
Recensie en interview Revolver Magazine
In het Revolver Magazine van april 2010 staat een cd recensie en interview.
bekijk het interview en de recensie hier
<-back
Recensie het Parool
Het is geel en het gaat terug in de tijd, rara wat is dat? Het antwoord: de bus naar Katwijk. Regionale humor. Maar hoe godvrezend de Zuid-Hollandse kustplaats, ook bekend als Veluwe aan zee, ook mag zijn, probleemjongeren hebben ze er ook. De jongens die samen de Katwijkse rockgroep The Rudolfs vormen waren ook van die types. Altijd spijbelen, altijd rotzooi trappen.
Om ze van de straat te houden, werden de vijf op hun middelbare school opgesloten in het muzieklokaal. Goed idee, moet worden vastgesteld bij Streets of glass, het debuutalbum van de Katwijkers. Revolutionair is de muziek op de plaat niet, maar er wordt heel aanstekelijk op gerockt.
De grungemuziek van de jaren negentig is daarbij een lichtend voorbeeld. Als zanger Leo van Duyn zijn scheur volledig opentrekt, klinkt hij als het Hollandse achterneefje van Kurt Cobain. En ook de hard-zacht-dynamiek in het begeleidende gitaarwerk doet vaak sterk denken aan Nirvana. Niets nieuws onder de zon, maar het blijft lekker.
Wat opvalt is dat The Rudolfs ook een heel andere kant hebben Behalve Amerikaans kunnen ze ook heel Engels klinken. Knappe jongen die bij de radiohit Christal niet moet denken aan Oasis uit de tijd dat dat nog een leuke groep was. Dat was ook in de jaren negentig, ja. (PETER VAN BRUMMELEN)
(Cool Buzz)
<-back
Recensie OOR
GRUNGE/ROCK
RUDOLFS, THE
The Streets Of Glass (COOL BUZZ)
http://www.therudolfs.com
Met een paar biertjes op heb je het al gauw over Die Ludolfs in plaats van The Rudolfs. Wees echter niet bang; hier geen vette krauten maar een paar frisse jochies vol geldingsdrang. Bedoeld als activiteit om deze jongens van de straat te houden is The Rudolfs nu, na een paar jaar, toch een stukje serieuzer. Wat heet: gelijk al bij opener Streets of Glass wordt hoog ingezet. Ja, dat klinkt als Nirvana.
Zodra zanger Leo van Duyn dan ook nog zijn keel opentrekt is het alsof Kurt Cobain tot ons spreekt. Dat is zacht gezegd indrukwekkend. Toch is het vooral Foo Fighters wat hier de belangrijkste referentie is. The Rudolfs blinken namelijk uit in het schrijven van puntige songs met een kop en staart. En let op: er zijn zelfs hits aanwezig: Christal en Rail Road Track, die qua feel zich zo kan meten aan Oasis. En dus is het niet raar dat de band onlangs in De Wereld Draait Door stond. PHILIPPUS ZANDSTRA
<-back
Recensie Noord Hollands Daglad
The Rudolfs: Streets of glass (Cool Buzz/Sonic Rendezvous)
Onstuimige smeerolierock van deze vijfmansformatie uit Katwijk. De beste
sounds uit de jaren zestig (Doors, Beatles) én negentig (Nirvana, Sonic
Youth) begroeten elkaar in The Rudolfs. Dit debuutalbum verraadt talent dat
er op een aantal momenten al uitkomt. Vooral als de band met twee gitaristen
adrenalinerock à la Nirvana speelt (én zingt in de stijl van Kurt Cobain) in
bijvoorbeeld het titelstuk. Maar ook als een prachtig stukje americana
klinkt in ’Leaving open doors’ of strijkers lieflijk ’Computer days’
ondersteunen. Want fraai gas terugnemen kunnen ze ook.
Op 10 maart in Paradiso.
<-back
Leidsch Dagblad 19/02/2010
Vrijdag 19 februari stond er een artikel in het Leidsch Dagblad over onze album presentatie in het LVC.
Bekijk het artikel hier
<-back
Recensie Twente Uit De Kunst
Frisse debuutcd van Katwijkse rockband.
door Theo Hakkert
Bestaat er zoiets als een kenmerkend regionaal rockgeluid? Blijkbaar, want er is een aantal ondefenieerbare momenten op Streets Of Glass, de debuutcd van The Rudolfs, dat je kunt horen dat de band uit (de buurt van) Den Haag komt. Blijkt Katwijk te zijn. Die ondefinieerbare momenten is er iets van de oude beat uit de Beatstad # 1 in de muziek gekropen.
Geen wonder overigens (en ook zeker geen kritiek), want de hele cd staat bol van de invloeden. De popgeschiedenis tot en met grunge. Die laatste moet met name worden genoemd, want de opening- en titeltrack Streets of Glass is prettig schatplichtig aan Nirvana. Vooral als zanger Leo van Duijn uithaalt. Dat doet hij ook in 'Rail road track', maar daar is de riff dan weer geleasd van de Bloodhound Gang-classic 'Fire water burn'.
Nu moet het niet gaan lijken dat The Rudolfs alleen harde rock voortbrengen. Ze hebben ook hun poeslieve momenten, zoals in het radioplaatje 'Christal' en het aanstekelijke 'Leaving open doors', dat weer herinnert aan de frisse neo-beat van The Rousers, uit 1980 wel te verstaan.
Maar met het oog op de zomer zijn het toch de tomeloze deunen die we vaker gaan horen. Overstuurde gitaren brommen naar lieve lust en als ze gas terugnemen, blijkt zich in de onderlaag veel melodische schoonheid op te houden. Voorbeeld: 'Sing it, bring it, ring it'. Herkennen we daar nou een knipoog richting 'Marquee moon' van Television in?
Wat een frisse, energieke, prikkelende plaat is dit!
<-back
Recensie MusicFrom.nl
We worden altijd weer gelukkig wanneer er ter recensie een album met wat degelijk Nederlands rockgeweld door de brievenbus wordt gepropt. Gelukkig lijkt dit tegenwoordig steeds vaker te gebeuren. De Nederlandse rockscene lijkt zich weinig aan te trekken van het winterse weer en goede bandjes drukken als vroege krokussen hun kopjes door het sneeuwdek heen. Werden we een maand of wat geleden nog verrast door 'Pay The Piper' van The Mad Trist, ligt er nu al weer een krasse release van de Katwijkse band The Rudolfs (voorheen The Dead Rudolfs) op de mat.
Bij het lezen van de meegestuurde biografie wordt ons met het debuut 'Streets Of Glass' een "trip down memory lane" beloofd. De muziek van de sixties en de nineties schijnen veel invloed gehad te hebben op de muzikale smaak van de vijf muzikanten. Ons hart maakt een klein sprongetje wanneer we lezen dat Nirvana, Sonic Youth en The Doors als grote inspiratiebronnen worden opgevoerd. Vol verwachting jeuken onze trommelvliezen.
Al tijdens het eerste nummer blijkt hoe verbluffend veel de stem van zanger Leo van Duyn lijkt op die van Kurt Cobain. Het is af en toe gewoon een beetje eng. Zeker wanneer hij alle registers open trekt en zingen, met alle respect, schreeuwen wordt. Bij verder luisteren blijkt The Rudolfs gelukkig geen ordinaire kopie te zijn van 's werelds grootste grungerockers ooit. Het vijftal weet de Seattle-sound prima te combineren met wat invloeden uit de blues- en popmuziek. Dit alles resulteert in een volwassen plaat met veertien radiogenieke songs, die stuk voor stuk een prima evenwicht weten te vinden tussen een aantal verschillende genres binnen de rock & roll.
De grootste kracht van het album ligt misschien in het feit dat het bij tijd en wijlen verdomd herkenbaar klinkt, zonder dat het cliché wordt. Je hebt na een tiental minuten het gevoel dat je de band al jaren volgt. Lang niet gek voor een stel opgeschoten hangjongeren, die naar eigen zeggen hun puberteit net zijn ontgroeid.
De eerste single 'Christal', één van de wat rustigere nummers, schijnt al bij verschillende radiostations te liggen. Helaas hebben we hem nog niet voorbij horen komen. We hadden zelf liever gezien dat de keuze was gevallen op een wat brutalere track, zoals bijvoorbeeld 'Streets Of Glass', 'One Better Time' of 'Sing It, Bring It, Ring It', nummers die veel meer de ongetemde energie van deze vijf muzikanten weten over te brengen.
Aan de andere kant begrijpen we de wat "veilige" keuze voor 'Christal' wel. De band mag dan wel herkenbaar klinken, maar is voor veel muziekliefhebbers nog een volslagen vreemde. We verwachten echter dat daar in de loop van 2010 snel verandering in zal komen. Leo van Duyn en consorten hebben met 'Streets Of Glass' gewoon een puike plaat gemaakt en laten ons horen dat de band klaar is voor het meer volwassen werk op de grotere festivalpodia. Nu nog hopen dat Nederland ook klaar is voor The Rudolfs!
aantal tracks: 14
speelduur: 45:12 minuten
<-back
Recensie Platomania #164
Het is het verhaal van vijf hangjongeren uit Katwijk. Vijf hopeloze gevallen, die een muzieklokaal ingetrapt worden, omdat er anders geen land met ze te bezeilen valt. Het is 2003 en het begin van The Rudolfs. Thuis horen ze Beatles en Doors. Zelf houden ze van Nirvana en Sonic Youth. Die mix zorgt voor het geluid, dat staat als een huis. Er wordt getoerd en meegedaan aan Metropolis, Gentse Feesten en Werfpop. Ook winnen ze de Grote Prijs van Zuid Holland in 2007 en is hun naam gevestigd. 2009 wordt er getekend bij Cool Buzz en het debuutalbum opgenomen in de Yland Studio, waar ook Alamo Race Track en Voicst opnamen. Mischa den Haring, bekend van Death Letters en T-99 is producer. Resultaat een lekker vol klinkend debuut, waar ze mee gaan scoren. Terecht.
<-back
Recensie "Streets of Glass" BN de Stem
The Rudolfs rock
Ze hebben een behoorlijke podiumreputatie, deze hangjongeren uit Katwijk. Dit vijftal ontstond in een muzieklokaal op school waar ze in 2003 voor straf naar verbannen werden. Later wonnen ze wat regionale prijzen en nu is er het debuut Streets Of Glass met 14 rocksongs met steeds wel ergens een aantrekkelijk poprandje. Omdat ze een pakkende melodielijn bezitten of een gitaarlijn die leeftijdgenoten naar een luchtgitaar doet grijpen. De grootste troef is echter zanger Leo van Duin. Hoeveel posters van Nirvana had die vroeger boven zijn bed hangen? Als hij zijn niet onaardige zangstem in de overdrive gooit, gebeurt er iets vreemds. Een stuk hoger gaat die ongemeen fraai kraken en horen we bijna een kopie van een boze Kurt Cobain, 16 jaar na dato. Als zijn band wat meer het experiment zoekt, zoals in de ritmiek van Uncle Tom, dan gaan we echt nog veel plezier beleven aan deze ruige boys.
Label: Cool Buzz/ Sonic Rendezvous
Willem Jongeneelen
<-back